قلم ایستاده سر ِخطِ شروع . سر ِخط ، شروع . تند راه می رود، می ایستد ، نقطه ویرگول می گذارد و ادامه . سرعتش کم تر شده . سر ِخط و ادامه . پیچ وتاب می خورد ، قبلی ها راخط می زند . دو نقطه می گذارد و ادامه. حالا بعضی جاها می ایستد، فکر می کند و بعد که راه را پیدا کرد ، دوباره می دود. به پایان می اندیشد . نه به امتداد خط ها . به جایی که دیگر نقطه سر ِخط نباشد. نقطه پایان. قلم خوابیده ته ِخط پایان. ته ِخط ،پایان.

انگار تمام چیزهای لذت بخش این دنیا باید غم انگیز باشد! نمی دانم مثلا" همین عاشقی خودمان. خیلی سخت پیدا می شود کسی که لایق عشق تو باشد و آن موقع هم که پیدا شد همه اش سوز و گداز و فراق! همه اش گریه و اظهار درماندگی و به سجده و پای معشوق افتادن! عالمان و زاهدان می گویند ( همین درست است. این همان عشق حقیقی ست. مرحبا به تو که پیدایش کردی!) در حالی که تو گیجی و خسته از عاشقی ، خسته از معشوق ، خسته از خدا!!!!!

آخر این رنگ ها را چه به سیاست؟! من می دانم طفلکی ها خودشان هم نمی خواستند قاتی بازی کثیف سیاست شوند! اسم شان بد در شود! دلم سوخت و غصه خوردم برای مظلومیت سبز!! سبزی که شاید این رنگی اش را در هیچ کجای دنیا نتوان پیدا کرد! پای آبی و زرد هم کشیدند وسط ، ولی هر چه باشد ترکیبشان همان سبز است!

دلم برای چاه دست شویی بیچاریمان می سوزد . چند روز پیش پسرک همسایه به زور یکی از آن ماشین کوکیهایش را به خوردش داده!خب طفلکی در گلویش گیر کرد و نتوانست هضمش کند و رویم به دیوار هر چه خورده بود بالا آورد. یک عالمه هم خرج دوا درمان و دکترش کردیم ، ولی باز هم حالت تهوع و سرگیجه دارد.

نشسته ای و بی هدف فایل های کامپیوترت را جا به جا می کنی البته در حالی که قهوه ی سرد تلخ دیروزت را مزمزه می کنی!! کتاب هایت را به هم می ریزی و دوباره می چینی!! عکس هایت را بیرون می آوری و دوباره سر جایشان می گذاری!! چیز خاصی نیست.. فقط وقتت را می گذرانی همین.

زندگی را باید خورد ، اجبار است . چه تلخ باشد چه شیرین! چه رژیم باشی چه نباشی! البته ما بی دندان ها مجبوریم قورتش بدهیم ؛ که خب در نتیجه هضمش برایمان سخت می شود و رو دل می کنیم!

دلش سیر و سماق و سکه نمی خواست ، سالش را با سیگار و سودا و ساندویچ ژامبون و سالاد ماکارونی و سمفونی بتهوون و ساز دهنی و سرفه های خشک تحویل کرد . دلش عید دیدنی و سیزده به در نمی خواست ، در خانه ماند و به حساب هایش رسید ، همه بایگانی شدند جز یکی ؛ هر چه می کرد حسابش با خدا صاف نمی شد.

خدا بی کار بود، شب و روزش یکنواخت می گذشت، سرگرمی هم نداشت. فکر می کرد و فکر می کرد تا این که به فرمول آدم رسید؛ خب آفریدش. و فقط سر خودش را شلوغ کرد البته سرگرم هم شد...

مگر می توان به ماه نگاه نکرد و آسوده خوابید؟! اگر آسمان ابری هم باشد ،آن قدر بیدار می مانم و به آسمان چشم می دوزم تا پیدایش بشود ؛ و من یک شب دیگر قبل از خواب صورت ماهش راببینم!

آرام غلتی می زنی و نگاهت به ساعت می افتد چند روزی می شود که باتری اش ته کشیده ، درست مثل خودت! مطمئن نیستی باز هم بی خوابی ؟ یا صبح شده؟! کش و قوسی به خودت می دهی و خمیازه کشان پرده ی کلفت پنجره را کنار می زنی؛همان خیابان،آپارتمان ها،تیرهای چراغ برق و اتومبیل ها و مردم همیشگی! زمین خیس نیست! سفید هم! حتی رنگ آفتاب هم همان است...یک روز تکراری دیگر...